کرمان رصد - ایرنا /زهرا زارعی دونده ۴۰۰ متر و فاطمه‌زهرا سعیدآبادی ملی‌پوش کاراته، هر دو از جنوبی‌ترین نقاط کرمان، با کسب مدال‌های نقره بازی‌های آسیایی ناگویا نشان دادند که مسیر قهرمانی الزاما از سالن‌های مجهز و پیست‌های تارتان باشکوه آغاز نمی‌شود و گاهی یک رویا از جاده‌ای دور افتاده استارت می‌خورد.
در روایت‌های کهن شاهنامه زمانی که فردوسی به کرمان می‌رسد، داستان اردشیر بابکان و هفتواد با قصه دختری آغاز می‌شود. دختری که حضورش سرآغاز روایتی ماندگار در یکی از بخش‌های حماسی شاهنامه است. چند قرن بعد در بازی‌های آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ نیز داستان ورزش کرمان با دو دختر آغاز شد. زهرا زارعی از منوجان و فاطمه زهرا سعیدآبادی از کهنوج، دو دختر جنوبی کرمان که با کسب مدال نقره اسامی جدیدی را در تقویم پرافتخار ورزش ایران ماندگار ساختند.
در جنوبی‌ترین نقاط کرمان جایی میان کوه و آفتاب و در نزدیکی مرز استان هرمزگان و آب‌های تنگه هرمز، رویاهایی بزرگ شکل گرفت. رویاهایی که شاید در آغاز دست‌نیافتنی به نظر می‌رسیدند اما مسیر این دو دختر از جاده‌های دور افتاده جنوب کرمان تا میدان‌های بزرگ ورزش آسیا در ناگویا به واقعیت رسید.
زهرا زارعی در رقابت‌های دوومیدانی بازی‌های آسیایی در ماده ۴۰۰ متر به میدان رفت و با دویدن در میان مدعیان قاره کهن خود را به مدال نقره رساند. کمی آن‌سوتر و در مسیر حرکت از جنوب به سمت مرکز استان، فاطمه‌زهرا سعیدآبادی روی تاتامی ناگویا و در یکی از مهم‌ترین آوردگاه‌های آسیایی کاراته با مبارزه‌ای درخشان مدال نقره را در مهد این رشته آن خود کرد. این دو مدال نقره، دو رشته متفاوت و دو مسیر متفاوت بودند اما نقطه اشتراک آنها در جنوب کرمان پیوند می‌خورد.
این دو قهرمان نه از شهرهای بزرگ و نه از دل امکانات ورزشی پرزرق و برق پایتخت و مراکز استان‌ها برخاستند. آنها از شهرهایی آمدند که شاید نامشان کمتر در اخبار ورزشی شنیده شده باشد. از جاده‌های دور از امکانات محدود و از محیط‌هایی که رسیدن به میدان‌های بزرگ ورزش برای یک ورزشکار در آنها آسان نیست. دخترانی از منوجان و کهنوج قد کشیدند، دویدند، جنگیدند و سرانجام در ناگویا پرچم ایران را به اهتزاز درآوردند. منوجان و کهنوج شاید روی نقشه ایران شهرهایی کوچک و دور از مراکز اصلی ورزش به نظر برسند اما امروز نام آنها در بخشی از تاریخ ورزش کرمان و ایران ثبت شده است. فاصله جغرافیایی می‌تواند مسیر یک ورزشکار را دشوارتر کند، می‌تواند دسترسی به امکانات، مربیان، مسابقات و زیرساخت‌های حرفه‌ای را محدود کند، اما نمی‌تواند به تنهایی اندازه یک رویا را تعیین کند.
زهرا زارعی و فاطمه زهرا سعیدآبادی هر دو از جنوبی‌ترین نقاط کرمان، نشان دادند که مسیر قهرمانی الزاما از سالن‌های مجهز و پیست‌های تارتان باشکوه آغاز نمی‌شود. گاهی یک رویا از جاده‌ای دورافتاده آغاز می‌شود. از شهری که شاید کمتر کسی نامش را شنیده باشد اما اراده‌ای در آن شکل گرفته که می‌خواهد از مرزهای جغرافیا عبور کند.
ناگویا برای این دو دختر فقط یک میدان مسابقه نبود. مقصد سال‌ها تلاش، تمرین و ایستادگی بود. آنها از جنوب کرمان تا قلب آسیا رفتند تا ثابت کنند فاصله با مرکز، فاصله با رویا نیست. حالا وقتی نام منوجان و کهنوج در کنار دو مدال نقره بازی‌های آسیایی ناگویا قرار می‌گیرد، می‌توان از روایتی تازه برای ورزش کرمان سخن گفت؛ روایتی که قهرمانانش از دور دست آمده‌اند، اما به متن ورزش ایران گره خوردند.