کرمان رصد - فارس/ایران بر خلاف کشورهای عربی که به خرید تابعیت ورزشکاران مشغول هستند، در حال پرورش استعدادهای ایرانی خارج از کشور است. «به‌خاطر عرق به ایران دوست دارم با پرچمش برای کسب سهمیه المپیک 2028 تلاش کنم». سام واژیر شیرجه‌روی جوان تیم ملی این را گفته. او متولد تهران است اما در کانادا زندگی می‌کند. او در
فارس /ایران بر خلاف کشورهای عربی که به خرید تابعیت ورزشکاران مشغول هستند، در حال پرورش استعدادهای ایرانی خارج از کشور است.
«به‌خاطر عرق به ایران دوست دارم با پرچمش برای کسب سهمیه المپیک 2028 تلاش کنم». سام واژیر شیرجه‌روی جوان تیم ملی این را گفته. او متولد تهران است اما در کانادا زندگی می‌کند. او در مسابقات نخبگان این کشور یک طلا و دو نقره کسب کرد و حتی به تیم ملی این کشور هم دعوت شد اما انتخابش مشخص بود: ایران.
در سالیان اخیر روند پیداکردن استعدادهای ورزشی تنها محدود به مرزهای داخلی کشورها نبوده. بلکه بسیاری از کشورها با شناسایی نخبگان ورزشی به‌اصطلاح دورگه تلاش می‌کنند تا از ظرفیت آنها هم استفاده کنند.
واژیر در بازی‌های آسیایی ناگویا برای ایران به میدان رفت و در تخته یک متر به مقام چهارم رسید، نتیجه‌ای که بهترین عملکرد شیرجه ایران در این ماده پس از انقلاب عنوان شد.
ایلیا احترامی هم نمونه دیگری از همین نسل است. ورزشکاری ایرانی‌الاصل که در آمریکا زندگی می‌کند و تمریناتش را خارج از ایران دنبال می‌کند، اما مسیر مسابقه‌دادن را با نام و پرچم ایران انتخاب کرده است.
ماجرا از این زاویه اهمیت پیدا می‌کند که در سال‌های اخیر، برخی کشورهای ثروتمند منطقه برای تقویت تیم‌های ملی خود مسیر متفاوتی را در پیش گرفته‌اند. بحرین و قطر از جمله کشورهایی هستند که در برخی رشته‌ها از ورزشکاران متولد کشورهای دیگر استفاده کرده‌اند و با تغییر تابعیت، آنها را به تیم‌های ملی خود رسانده‌اند.
در دوومیدانی تمام مدال‌های آسیایی بحرین را خارجی‌ها کسب کردند. در قطر هم اوضاع به همین منوال است. حتی دو ایرانی در تیم کشتی این کشور روی تشک می‌روند.
در این میان، دو مدل متفاوت وجود دارد. یک مدل ورزشکار آماده‌ای را پیدا می‌کند که بخش اصلی مسیر حرفه‌ای خود را در کشور دیگری طی کرده و سپس او را با تابعیت جدید به تیم ملی می‌رساند. مدل دیگر، به دنبال ایرانیانی است که خارج از کشور زندگی می‌کنند اما همچنان ارتباط هویتی و ورزشی خود را با ایران حفظ کرده‌اند.
ورزشکاری که در آمریکا، کانادا، اروپا یا کشورهای دیگر بزرگ شده، لزوماً یک استعداد از دست‌رفته برای ایران نیست. دنیس درگاهی، مهاجم تیم ملی ایران هم در همین چارچوب قرار می‌گیرد. همانطور که پیش از آنها اشکان دژاگه و فریدون زندی نیز در تیم ملی بهترین نمایشها را نشان دادند.
شاید یکی از مسیرهای توسعه ورزش ایران همین باشد. ورزشکارانی که پرچم ایران را بالاتر از سایرین می‌بینند.