کرمان رصد - ورزش 3 /ایران دوباره به ژاپن رسید. دو تیم فردا برای طلای بازیهای آسیایی ناگویا روبه‌روی هم قرار می‌گیرند و ایران با تیمی مواجه است که همان ژاپنِ کامل و پرستاره ماه گذشته نیست.
ژاپن در بازیهای ناگویا با ترکیبی متفاوت از تیم اصلی فصل بازی کرده است. در فهرست تیم حاضر در ناگویا نام بازیکنانی مثل تاتسونوری اوتسوکا، هیروتو نیشی‌یاما و ماساتو کای دیده می‌شود، در حالی که ستاره‌هایی مانند یوکی ایشیکاوا، یوکی نیشیدا و ران تاکاهاشی در ترکیب تیم ژاپن برای قهرمانی آسیا حضور داشتند.
با این حال، همین تیم متفاوت حالا به فینال رسیده و مهم‌تر اینکه برای رسیدن به بازی آخر، امروز یک مسابقه سنگین پنج‌سته را پشت سر گذاشته است. ژاپن مقابل چین تا آخرین توپ پیش رفت و ۳ بر ۲ برنده شد. مسابقه‌ای که می‌توانست پایان دیگری داشته باشد. در لحظات پایانی، یک اشتباه در سرویس از سوی بازیکن چین سرنوشت بازی را تغییر داد و ژاپنی‌ها از مهلکه‌ای بزرگ جان سالم به در بردند.
این یعنی ژاپن فردا با تیمی وارد زمین می‌شود که هم انرژی یک مسابقه پنج‌سته را با خود دارد و هم فشار یک فینال خانگی را. برای تیم لوران تیلی، راه رسیدن به طلا دیگر یک مسیر صاف و بی‌دردسر نیست.
در طرف مقابل، ایران امروز تصویری از ظرفیت واقعی خودش نشان داد که می‌تواند نگاه‌ها به فینال را تغییر دهد. تیم روبرتو پیاتزا در نیمه‌نهایی با قدرت کار کرد و حالا در شرایطی به مسابقه آخر رسیده که اعتمادبه‌نفسش بالاتر از چند روز قبل است.
فینال فردا یک تقابل آشنا هم روی نیمکت‌ها دارد. روبرتو پیاتزا و لوران تیلی، دو مربی ایتالیایی و فرانسوی که حالا یک بار دیگر در مهم‌ترین بازی مسابقات مقابل هم قرار می‌گیرند. کمتر از یک ماه قبل، این دو مربی در فینال قهرمانی آسیا هم روبه‌روی یکدیگر بودند و ژاپن آن مسابقه را برد.
آن شکست هنوز از ذهن والیبال ایران پاک نشده است. این بار اما صحنه فرق دارد. طلای ناگویا برای ایران فقط یک مدال دیگر نیست. قهرمانی در این بازی می‌تواند پاسخ مستقیم والیبال ایران به شکست فینال قبلی باشد؛ یک بازی شبه‌انتقامی در همان کشور، با همان حریف و دوباره زیر فشار تماشاگران ژاپنی.
دو فینال در فاصله‌ای کوتاه. دو بار پیاتزا مقابل تیلی. این بار اما جامی بزرگ‌تر روی میز است و ایران برای برداشتنش، باید کم اشتباه و کشنده و باروحیه باشد، این طلایی است که اگر آن را از بازار ژاپن نخریم، ناراحتی از دست دادنش 4 سال برایمان باقی خواهد ماند.